Mówi się, że najprostsze rozwiązania są najlepsze. Tak jest również w przypadku tarasu wentylowanego, który wyróżnia się bezkonkurencyjną metodą wykonawczą i stanowi ciekawą alternatywę dla technologii tarasu na gruncie. Daje zadowalające efekty wizualne i użytkowe przy stosunkowo niskich kosztach.

Konstrukcję tarasu wentylowanego tworzą płyty układane na specjalistycznych wspornikach. Likwidują one problem zalegającej wilgoci i odpływu wody. Wsporniki mają regulowaną wysokość, dzięki czemu można wykonać nawierzchnię na różnych podłożach. Technologia ta jest bardzo popularna i chętnie wybierana przez inwestorów.

Taras wentylowany ‒ zalety i wady

Taras wentylowany ma zdecydowanie więcej zalet niż wad:

  • do wykonania konstrukcji tarasu wentylowanego nie jest potrzebny specjalistyczny sprzęt ani specjalne umiejętności;
  • system regulowanych wsporników zapewnia lepszą izolację termiczną. Dzięki nim płyty nie mają bezpośredniego kontaktu z podłożem i nie są narażone na niszczące działania zamarzającej wody;
  • przestrzeń pomiędzy płytami a gruntem jest idealnym miejscem na poprowadzenie niezbędnych instalacji;
  • technologia tarasu wentylowanego gwarantuje szybkie odprowadzenie wody. Dzięki szczelinom pomiędzy płytami lub deskami woda nie zalega na powierzchni;
  • budowa tarasu wentylowanego jest bardzo prosta i tania. Dodatkową zaletą jest błyskawiczny montaż oraz w razie potrzeby demontaż konstrukcji, który może być wykonany na każdym etapie użytkowania. Zdjęte, niezniszczone płyty, podobnie jak wsporniki, nadają się do ponownego wykorzystania.

Wadą, którą można wyeliminować, jest możliwość zapadnięcia się płyt. Dzieje się tak, gdy zastosujemy zbyt małą liczbę wsporników przy dużych płytkach. Zdarza się, że płyty tarasowe pękają. Aby tego uniknąć, warto je podeprzeć na środku. Czasami dochodzi również do zapchania otworów przelewowych poprzez patyki, liście czy trawę, co może prowadzić do powstania zastoisk pod posadzką. Gdy do tego dojdzie, należy odblokować otwory przelewowe i usprawnić odpływy wody.

Płyty na taras wentylowany ‒ jakie wybrać?

Dobór odpowiednich płyt pomoże nam w uzyskaniu prostej i estetycznej nawierzchni. Najważniejsze, aby miały one regularny kształt i były tej samej grubości, dzięki czemu po ułożeniu na wspornikach będą tworzyły równą płaszczyznę. Taras wentylowany wykonuje się z płyt mrozoodpornych, odpornych na obciążenia i zabrudzenia. Są one mocowane na specjalnych regulowanych wspornikach, dzięki czemu eliminuje się wszystkie nierówności podłoża. Płyty tarasowe mogą być montowane na trawie, żwirze lub piasku. Producenci odwzorowują powierzchnię tradycyjnych materiałów wykończeniowych, takich jak drewno, beton czy kamień. Płyty dostępne są zazwyczaj w wymiarach 60×60 cm, 20×120 cm lub 40×120 cm. Płyty na taras wentylowany powinny mieć minimum 2 cm grubości. Można je stosować we wnętrzach, tarasach, balkonach i ogrodach. Aby taras służył latami i zachował właściwości materiałów, z których został wykonany, należy pamiętać o regularnym myciu nawierzchni i impregnacji odpowiednimi preparatami. Cena płytek na taras wentylowany waha się od 50 do 150 zł za m2.

Taras wentylowany na woreczkach i na gruncie ‒ który z nich jest lepszy?

Taras wentylowany na gruncie ‒ w tym przypadku należy zacząć od utwardzenia gruntu piaskiem lub drobnymi kamieniami. Prawidłowo przygotowane podłoże musi być równe, a zarazem ułatwiać odprowadzenie wody, co wiąże się z zachowaniem 1‒2 procentowego spadku płytek. Taki zabieg służy zapobieganiu gromadzenia się wody na powierzchni tarasu. Następnie na przygotowanym podłożu ustawia się wsporniki ‒ 4 sztuki na każdą płytkę, a na nich bezpośrednio układa się płyty tarasowe. Dla bezpieczeństwa można zastosować piąty wspornik na środku płytki. Wszelkie nierówności terenu można zniwelować, stosując wsporniki regulowane.

Jak wybrać wspornik na taras? Wsporniki są wytrzymałe, odporne na nacisk i uszkodzenia. Do wyboru są wsporniki o stałej wysokości 0,8 cm, 1 cm, 1,5 cm i 1,6 cm oraz takie, w których wysokość jest regulowana w zakresie 3‒4,5 cm, 4,5‒7 cm, 7‒12 cm oraz 12‒22 cm. Ich wybór zależy od rodzaju terenu i wysokości tarasu, który chcemy wykonać.

Podobnym rozwiązaniem jest układanie płyt na foliowych woreczkach wypełnionych świeżą zaprawą cementową. Woreczki należy układać w miejscu, gdzie stykają się cztery płyty. Aby zachować jednakową szerokość przestrzeni między płytkami, należy użyć krzyżyka. Powstałe nierówności można korygować przy użyciu gumowego młotka. Tak samo, jak w przypadku tarasu na wspornikach, pusta przestrzeń pomiędzy płytami służy odprowadzaniu wody.

Uwaga! Po nawierzchni, która została ułożona na woreczkach, nie można chodzić przez kilka dni, natomiast taras wykonany na podporach możemy użytkować już od pierwszego dnia. Zaletą obu metod jest możliwość łatwego i szybkiego demontażu w przypadku konieczności wymiany uszkodzonych płyt.