Kokornak słynie z liści w kształcie serca. Znakomicie nadaje się do sadzenia przy murach czy starych budynkach, gdzie tworzy ścisły zielony parawan. W zależności od odmiany jego pędy mogą sięgać nawet 15 metrów.

Kokornak jest idealną rośliną do ozdabiania altan, pergoli, kratownic i starych ścian budynków lub ogrodzeń przy zastosowaniu odpowiednich podpór. Posadzony przy drzewie będzie oplatał jego konar, tworząc ciekawy efekt. Idealnie nadaje się również do wykorzystania w przestrzeni miasta.

Kokornak – co to jest?

Kokornak jest rośliną pnącą pochodzącą z lasów tropikalnych. Niektóre odmiany występują w formie bujnie wyrastających krzewów. Roślina wyróżnia się charakterystycznymi liśćmi o kształcie przypominającym serce, których ubarwienie jest zależne od pory roku. Jesienią mienią się pięknym, żółtym kolorem, natomiast pierwsze przymrozki powodują ich opadnięcie. Średnia długość pnącza kokornaku wynosi nawet 15 m. Są one bardzo gęsto ulistnione. Kwiaty mają kolor purpurowy, a ich kształt przypomina małe trąby.

Jakie są odmiany kokornaku?

Można wyróżnić wiele odmian kokornaku – zwłaszcza w klimacie tropikalnym, gdzie roślina dorasta do ogromnych rozmiarów. Na terenie Polski występuje zaledwie kilka odmian, które udało się udomowić. Różnią się między sobą wielkością liści lub kwiatami.

Najpopularniejszą odmianą jest kokornak wielkolistny. Dorasta on do 15 m długości i charakteryzuje się dużymi (ok. 30 cm długości) liśćmi w kształcie serca. Jest to odmiana najczęściej spotykana odmiana w ogrodach, na fasadach budynków lub ogrodzeniach.

Kolejną odmianą jest kokornak mandżurski, który przywędrował do Polski z Azji. Dzięki tej roślinie można wprowadzić nieco egzotyki do swojego ogrodu. Pnącze osiąga długość do 14 m, a sercowate liście 30 cm. Roślina wyróżnia się żółtozielonym odcieniem. Kokornak mandżurski wydaje owoce o cylindrycznych torebkach o długości nawet 11cm. Mimo że jest to roślina tropikalna, wykazuje dużą odporność na mróz i wytrzymuje temperatury nawet do –25℃.

Inną odmianą kokornaku jest kokornak powojnikowy. W porównaniu do innych odmian jest on dużo mniejszy, bo osiąga maksymalnie 1 m długości. Jego ulistnienie jest bardzo gęste i wyróżnia się jasnozielonym odcieniem. Ta odmiana swoim intensywnym nektarem przyciąga wiele owadów.

Kokornak wielkolistny – uprawa w ogrodzie

Kokornak wielkolistny to ciekawa pnąca roślina o dużych liściach, dzięki którym znakomicie nadaje się do sadzenia przy murach, ogrodzeniach czy altanach. Bardzo ciekawie będzie wyglądał, oplatając konar dorosłego drzewa.

Kokornak wielkolistny z powodzeniem można sadzić w miejscach mocno zacienionych. Na ogół roślina ta dobrze znosi polskie zimy, jednak na wszelki wypadek można zabezpieczyć ją przed mrozami, na przykład wykorzystując agrowłókninę.

Najlepszym terminem siewu lub sadzenia kokornaku jest wiosna. Najlepiej sadzić go na glebie przepuszczalnej, tj. próchniczej bądź piaszczysto-gliniastej, która jest zasobna w składniki pokarmowe. Po posadzeniu roślinę należy regularnie podlewać, szczególnie w czasie suszy. Od początku wiosny do końca lata należy nawozić roślinę co kilka tygodni nawozami organicznymi lub wieloskładnikowymi z minerałami. Przez pierwsze lata kokornak powinien być regularnie przycinany (corocznie). Po upływie tego czasu pnącze przycina się tylko wtedy, gdy zbyt intensywnie rośnie. Natomiast u starszych egzemplarzy należy przeprowadzać od czasu do czasu cięcie odmładzające, usuwając część najstarszych pędów.

Jeżeli posiadamy roślinę mateczną, można spróbować samodzielnie ją rozmnożyć. Pierwszym sposobem jest zebranie nasion, które przez zimę należy przechowywać w chłodnym i suchym miejscu. Wysiew nasion wykonuje się dopiero na wiosnę. Innym rozwiązaniem jest pozyskiwanie sadzonek. W tym przypadku pierwszym sposobem jest odszczepienie zdrewniałych pędów w okresie zimowym. Można do tego wykorzystać pędy roczne lub dwuletnie. Innym terminem pozyskania sadzonek jest wiosna. Powstają wtedy odkłady, które powinny dać się swobodnie odszczepić, a następnie przesadzać do ziemi.

Kokornak z natury jest odporny na choroby, lecz w niektórych przypadkach można zauważyć osłabienie pnączy. Przy szybkiej reakcji i identyfikacji problemu można go skutecznie usunąć. Jeżeli kokornak zaczyna brązowieć, a uprawa nie wzrasta w spodziewanym tempie, może to oznaczać niedobór żelaza w glebie. Roślina może zostać zaatakowana przez szkodniki, takie jak przędziorki czy mszyca. W tym wypadku należy zastosować odpowiednie preparaty chemiczne przeznaczone do leczenia konkretnych chorób.