Punkt zero budynku jest poziomem wykończonej posadzki parteru o znanej wysokości bezwzględnej nad poziomem morza. Przy określaniu tej wartości należy wziąć pod uwagę planowane warstwy wykończeniowe na posadzce na gruncie.

Punkt zero budynku jest wyznaczany na placu budowy na podstawie repera wytyczonego przez uprawnionego geodetę. Ustalenie osnowy geodezyjnej jest częścią procesu tyczenia obiektu budowlanego.

Czym jest punkt zero budynku?

Punkt zero, a właściwie poziom zero budynku, jest poziomem wykończonej posadzki parteru. W projektach budowlanych wartość zerowa rzędnej odniesienia jest określona także przez wysokość bezwzględną dla danego poziomu względem ogólnie przyjętego układu odniesienia (poziomu morza). Przy określaniu poziomu zero bierze się pod uwagę wszystkie planowane warstwy wykończeniowe na płycie lub podłodze na gruncie.

Kto wyznacza poziom zero na budowie?

W celu wyznaczenia właściwego poziomu zero budynku niezbędne jest przeprowadzenie procesu tyczenia obiektu. Czynność ta leży w gestii uprawnionego geodety, który podejmuje zlecenie na podstawie odpowiedniej umowy z inwestorem. W toku prac związanych z wytyczeniem budynku geodeta nanosi reper - punkt niwelacyjny inaczej określany punktem wysokościowym. Specjalista może do tego celu wykorzystać istniejące stałe elementy znajdujące się w ścisłym otoczeniu danej nieruchomości. Punkt osnowy geodezyjnej może zostać trwale naniesiony przykładowo na elementach ogrodzeniowych lub słupie. Zgodnie z wymogami prawnymi należy zadbać, aby reper nie zmienił swojego położenia w trakcie realizacji robót (ma to być stały punkt). W związku z tym zgodnie z wymogami prawnymi, punktu osnowy geodezyjnej nie zaleca się oznaczać na drzewach.

Czym skutkuje nieprawidłowe usytuowanie poziomu zero?

Realizacja procesu wznoszenia domów jednorodzinnych coraz częściej odbywa się systemem gospodarczym. Podczas samodzielnego wykonywania robót, ze względu na brak praktyki w pracach budowlanych, często zdarzają się pomyłki przy wyznaczaniu poziomu zero. Należy pamiętać, że przy samodzielnym sytuowaniu punktu zero konieczne jest uwzględnienie sposobu ukształtowania terenu wokół przyszłego budynku oraz sprawdzenie dopuszczalnej wysokości całkowitej obiektu wraz z elementami posadowienia. Kwestie te mają szczególnie istotne znaczenie na obszarach, na których występuje wysoki poziom wód gruntowych oraz na terenach o stosunkowo znacznym nachyleniu (przy wznoszeniu budynku na skarpie). W pierwszym przypadku trzeba pamiętać, że, zgodnie z danymi zawartymi w projekcie, przyszły obiekt musi być wyniesiony ponad pierwotny poziom podłoża (aby uniknąć zalewania domu). W drugiej sytuacji przy wyznaczaniu poziomu zero należy odnieść się do istniejącego trwałego punktu wysokościowego na zboczu.

Do najczęstszych błędów przy samodzielnym przenoszeniu punktu zerowego należy zaplanowanie i wykonanie zbyt głębokiego wykopu. W przypadku, gdy budynek ma zostać wybudowany na wzniesieniu, kwestia ta nie wiąże się z późniejszymi większymi uciążliwościami. Jednak gdy działka, na której ma powstać dom, leży stosunkowo nisko w porównaniu do innych obiektów znajdujących się w okolicy, posadowienie nowego budynku zbyt głęboko będzie skutkować zalewaniem jego przyziemia.

Czym różni się poziom zero od stanu zerowego?

Popularnym określeniem stosowanym przy okazji wznoszenia obiektów budowlanych jest stan zero. Termin ten oznacza osiągnięcie pewnego etapu robót, przy którym poziom elementów budynku jest zbliżony do poziomu zero. Trzeba jednak pamiętać, że stan zero obejmuje przybliżony zakres prac i może się różnić w zależności od specyfiki danego obiektu i technologii jego wznoszenia. W zapisach prawa budowlanego nie ma jednoznacznej definicji określającej wykaz robót niezbędnych do zrealizowania w celu osiągnięcia etapu zerowego. Zwyczajowo zalicza się do niego następujące prace:

  • wytyczenie obiektu oraz zdjęcie warstwy gruntu organicznego (humusu);
  • wykonanie wykopu pod elementy posadowienia budynku;
  • wykonanie zbrojenia fundamentów;
  • wylanie fundamentów, wymurowanie lub wybetonowanie ścian fundamentowych oraz wzniesienie ścian piwnic (jeśli jest planowane podpiwniczenie);
  • wykonanie stropu nad piwnicą (jeśli jest planowane podpiwniczenie);
  • wykonanie izolacji fundamentów (przeciwwilgociowej lub przeciwwodnej oraz termicznej);
  • wykonanie instalacji kanalizacyjnej w poziomie posadowienia oraz wykonanie koniecznych przepustów w fundamentach;
  • zasypanie wykopów;
  • wykonanie warstw podkładowych pod podłogę na gruncie (jeśli w budynku nie ma piwnicy).