Prawidłowo wykonana wylewka na balkonie zapewnia bezawaryjne funkcjonowanie tej części budynku. Właściwa grubość podkładu oraz układ warstw chronią przed wystąpieniem mostków termicznych, a także powstawaniem nieszczelności.

Wylewka na balkonie najczęściej jest podłożem pod finalny materiał wykończeniowy. Nowoczesna wylewka żywiczna umożliwia stworzenie gotowej nawierzchni o estetycznym wyglądzie.

Jakie warstwy muszą znaleźć się na balkonie?

Konstrukcja balkonu jest narażona na powstawanie naprężeń spowodowanych przez różne parametry rozszerzalności cieplnej poszczególnych warstw. Zewnętrzna powłoka lub okładzina jest także narażona na działanie czynników pogodowych. Zgodnie z zasadami sztuki budowlanej przy wykonywaniu balkonów należy kierować się następującymi zasadami:

  • powierzchnia płyty i wszystkich warstw powinna być ukształtowana z około 2% spadkiem w kierunku do zewnątrz umożliwiającym odpływ wody opadowej (pominięcie nachylenia może doprowadzić do zawilgocenia ściany budynku);
  • niezbędne jest ocieplenie płyty balkonowej wykonane w systemie bezspoinowym, ograniczające zjawisko wychładzania się budynku w miejscu styku z zimną powierzchnią balkonu;
  • w przypadku balkonów o znacznych powierzchniach konieczne jest wykonanie dylatacji poziomych przechodzących przez wszystkie warstwy. Równie istotną kwestią jest oddylatowanie wszystkich powierzchni pionowych (np. ścian) bezpośrednio przylegających do balkonu;
  • na warstwie wylewki należy wykonać powłokę uszczelniającą, która zapobiegnie przesiąkaniu wody;
  • jako zabezpieczenie styku płyty balkonowej ze ścianą budynku oraz krawędzi balkonu należy zastosować odpowiednie obróbki blacharskie. Do uszczelniania miejsc newralgicznych najlepiej użyć silikonu dekarskiego charakteryzujący się wysoką odpornością na czynniki atmosferyczne;
  • w przypadku mocowania okładziny (np. płytek) na powierzchni balkonu konieczne jest użycie odpowiedniego rodzaju spoiw cechujących się wysoką elastycznością i mrozoodpornością;
  • podczas montowania balustrad należy zadbać o staranne uszczelnienie miejsc styku kształtowników z powierzchnią balkonu, jak również pozostawić kilkumilimetrową szczelinę dylatacyjną pomiędzy słupkiem balustrady a okładziną.

Czym powinna charakteryzować się wylewka na balkonie?

Płyta konstrukcyjna balkonu najczęściej ma grubość 120-150 mm. Krawędź balkonu zazwyczaj jest utwierdzona w wieńcu oraz stropie. W celu zabezpieczenia budynku przed stratami ciepła płytę z reguły okłada się materiałem termoizolacyjnym (od spodu styropianem elewacyjnym lub od góry styropianem podłogowym albo styrodurem). Grubość warstwy ociepleniowej powinna wynosić około 10 cm. Należy także pamiętać, że poziom warstwy wykończeniowej balkonu powinien znajdować się przynajmniej 3 cm poniżej powierzchni podłogi w budynku. W związku z tym na etapie projektowania konieczne jest dokładne zaplanowanie grubości wszystkich warstw na balkonie. Na ociepleniu zazwyczaj rozkłada się warstwę folii budowlanej chroniącej izolację oraz zapewniającej poślizg. Kolejna warstwa to wylewka dociskowa. Grubość wylewki cementowej powinna wynosić przynajmniej 40 mm w najcieńszym miejscu (warstwa musi być wykonana z 2% spadkiem). Istotną kwestią jest także zazbrojenie warstwy dociskowej przeciw wystąpieniu rys skurczowych (np. włókna rozproszone). Po osiągnięciu wytrzymałości przez wylewkę na jej powierzchni układa się materiał hydroizolacyjny, a na nim finalne wykończenie.

Czym charakteryzuje się wylewka żywiczna na balkon?

Wylewka żywiczna na balkon jest produktem odpornym na działanie wilgoci, promieniowania UV oraz wysoką temperaturę wywołaną działaniem ognia. Do najpopularniejszych wyrobów żywicznych na balkon należą posadzki poliuretanowe oraz metakrylowe. Powierzchnie na bazie żywicy mogą być wykonywane w różnych kolorach. Wylewki tego typu różnią się między sobą także fakturą (połysk, półmat lub mat). Istnieje również możliwość zrealizowania nawierzchni żywicznej o parametrach antypoślizgowych.

Wylewka żywiczna może mieć formę jednoskładnikową na bazie samej żywicy lub dwuskładnikową w postaci mieszanki żywicy i środka utwardzającego. Wykonanie posadzki żywicznej zazwyczaj wiąże się z koniecznością nałożenia kilku warstw produktu (nawet pięciu). Grubość pojedynczej powłoki nie przekracza w takim przypadku kilku milimetrów. Przerwa pomiędzy aplikacjami kolejnych warstw powinna wynosić około 12 godzin. Podłożem pod posadzkę żywiczną może być beton, płyta drewnopochodna, okładzina ceramiczna lub kamień. Nośnik pod żywicę musi być jednolity.

Posadzki żywiczne zabezpieczają budynek przed dostaniem się wody opadowej. Powierzchnie tego typu nie wymagają skomplikowanych czynności pielęgnacyjno-konserwacyjnych. Wystarczy je regularnie myć wodą z dodatkiem uniwersalnego środka myjącego.