Po osiągnięciu stanu zerowego budynek sięga poziomu posadzki parteru. Oznacza to, że zostały zakończone niezbędne prace przygotowawcze, roboty ziemne oraz czynności związane z posadowieniem obiektu.

Mimo że obiekt doprowadzony do stanu zerowego nie wygląda okazale, świadczy o wykonaniu znacznej ilości żmudnych prac budowlanych. Od prawidłowego przeprowadzenia czynności na tym etapie budowy zależy bezpieczeństwo oraz solidność budynku.

Co to jest stan zerowy budynku?

Stan zerowy to popularny termin używany podczas trwania procesu budowlanego. W prawie budowlanym oraz normatywach nie istnieje jednak jego oficjalna definicja. W związku z tym zakres prac, jaki powinien być wykonany do osiągnięcia tego poziomu budowy, powinien być określony w umowie pomiędzy ich wykonawcą a inwestorem.

Stan zero ‒ jakie prace należy wykonać?

Przez stan zerowy obiektu rozumie się doprowadzenie prac budowlanych do poziomu terenu (tzw. poziomu zero). Ukończone są więc prace nad elementami posadowienia budynku. Osiągnięcie takiego etapu budowy zwykle sprowadza się do konieczności przeprowadzenia następujących czynności:

  • wyrównania terenu i usunięcia warstwy gruntu organicznego (humusu) z jego powierzchni,
  • wykonania odwodnienia terenu (drenażu), jeśli warunki gruntowo-wodne powodują zagrożenie dla przyszłego obiektu,
  • wykonania tyczenia budynku przez uprawnionego geodetę (naniesienia osi oraz punktów wysokościowych),
  • wykonania odpowiedniego rodzaju wykopów (szerokoprzestrzennych lub wąskoprzestrzennych) pod przyszłe fundamenty,
  • wykonania warstwy wyrównawczo-podkładowej z tak zwanego chudego betonu pod fundamenty,
  • wykonania odpowiedniego typu szalunków pod fundamenty,
  • wykonania siatek zbrojeniowych fundamentów oraz umieszczenie ich w wykopie z zachowaniem odpowiednich parametrów otulenia zbrojenia,
  • zabetonowania fundamentów, ścian fundamentowych oraz ścian piwnicznych (jeśli projekt budynku zakłada jego podpiwniczenie),
  • wykonania hydroizolacji poziomej fundamentów,
  • wykonania konstrukcji stropu nad piwnicą,
  • wykonania zasypek fundamentów,
  • wykonania hydroizolacji pionowej oraz termoizolacji ścian fundamentowych,
  • rozłożenia elementów instalacji kanalizacyjnej oraz wykonania niezbędnych przepustów przez elementy posadowienia obiektu dla innych instalacji,
  • wykonania warstw przygotowawczych pod podłogę na gruncie (jeśli obiekt nie jest posadowiony na płycie fundamentowej oraz jeśli nie jest podpiwniczony).

Stan zero budynku ‒ koszt

Koszt budowy stanu zerowego zależy od kilku czynników. Najważniejszym z nich jest powierzchnia domu oraz typ jego konstrukcji (stopień skomplikowania). Przy stanie zerowym nieznaczny wpływ ma ogólna liczba kondygnacji (prace dążą do osiągnięcia poziomu posadzki parteru). Może to wpłynąć jedynie na typ oraz wielkość fundamentów. Istotną kwestią jest podpiwniczenie obiektu. Wiąże się to z koniecznością wykonania dodatkowych ścian piwnicy, ich izolacji (przeciwwilgociowej i termicznej) oraz usztywnienia stropem. Nie bez znaczenia jest technologia, w której dom ma być wzniesiony. Najbardziej popularne w Polsce są domy murowane. Do ich wykonania bez trudu można znaleźć wykwalifikowaną ekipę, a odpowiednią cenę ustalić dzięki dużej konkurencji. Coraz częściej wykonuje się także domy w technologii szkieletowej. Zakres prac fundamentowych jest teoretycznie podobny, jednak w tym przypadku często spotyka się tak zwaną ślepą podłogę, a więc pustą przestrzeń pod drewnianą konstrukcją podłogi parteru. Brak specjalistów w tym zakresie wpływa na zwiększenie kosztów realizacji poszczególnych etapów takiego obiektu. Podobna sytuacja występuje w przypadku modnych w ostatnim czasie domów energooszczędnych i pasywnych. Duże znaczenie ma region, w którym mają być prowadzone roboty budowlane. W okolicy mniejszych miast ceny są znacznie niższe. Dla podsumowania ogólnych kosztów stanu zerowego warto wykonać kosztorys inwestorski. Przy poszukiwaniu wykonawcy łatwo wtedy porównać ceny poszczególnych pozycji w nim zawartych.

Zabezpieczenie stanu zerowego budynku

Często prace nad doprowadzeniem inwestycji do stanu zerowego rozpoczynają się jesienią. Konieczne jest więc odpowiednie zabezpieczenie wykonanych elementów przed warunkami atmosferycznymi panującymi w zimie. Aby uniknąć ich uszkodzenia, warto osłonić warstwy betonowej podłogi na gruncie lub płytę stropu nad piwnicą matami ze słomy bądź płytami styropianowymi oraz folią budowlaną. W celu zabezpieczenia folii przed zerwaniem warto docisnąć ją cegłami, kamieniami lub cienką warstwą gruntu organicznego albo piasku (można je wykorzystać na późniejszych etapach prac). Jeśli wykonano podpiwniczenie budynku, należy pamiętać o zabezpieczeniu otworów okiennych w piwnicy. Najczęściej stosowanym rozwiązaniem jest zabicie ich deskami lub osłonięcie ramami z drewna wypełnionymi folią budowlaną. Nie można zapomnieć o właściwym zabezpieczeniu otworu na konstrukcję schodów prowadzących do piwnicy. Najlepiej również przykryć go przybitymi deskami.